handwerkplezier

Een kind wat lacht,

een opmerking zomaar her en der

een moment waar je op wacht

Een klein straaltje zon door de ruit

een spelletje, een lekker bakje..

Een hapje van wat fruit

En hop, daar komt hij zijn bed nog uit.

Arm in arm op pad..

Mijn God wat kun je van een mens houden

Wat is het moeilijk om een mens los te laten

Ik bid om de mooie momenten vast te houden in mijn hart

Ik bid voor kracht voor het gezin van onze vriend

Ik bid voor Gods Genade voor Henk

Henk wel thuis, het ga je goed.We houden van je!

Ter herinnering aan een dierbare vriend, 21-01-2010

Even terug in de tijd.......

En daar is hij weer...'t klosje...

.....de was aan de lijn...

...het wordt hopelijk dinsdag een Bargello....

Het was me weer een weekje wel..Eerst maandag naar “mijn” stad Utrecht. Ik ben weliswaar in Woerden geboren, maar Utrecht is de stad waar ik volwassen werd. Waar ik als kind al vele voetstapjes zette. Waar ik terwijl ik verpleegkundige trachtte te worden uit ging, verliefd werd, rondstruinde, tranen liet en gelukkige tijden beleefde. Zo ook deze maandag. ik stapte letterlijk terug in de tijd. Via Janskerkhof ( het parkeren leerde me dat ik echt een provinciaaltje ben geworden) naar Graaf Floris. Een brede lach op mijn gezicht om de hele dag niet meer te verdwijnen. Wat wil je na zo’n ouderwetse appelbol en kopje koffie. Ik heb er al vele vele gegeten, maar deze was wel heel erg lekker! Daarna op naar Broese de boekhandel. Anderhalf uur later stond ik verbaasd buiten, ik was geheel de tijd vergeten. Ik dwarrelde over de lijnmarkt, langs de Vlijt ( wat nu een sieradenwinkel is) naar Dille en Kamille, over het Wed (Opoes Eethuis bestaat nog) Op naar Dikke Dries, via het Neude naar de Oude Gracht en dan de Zakkendragerssteeg. Verbaasd plof ik neer in de Zakkendrager, wat was het veranderd. Een kopje soep zorgt ervoor dat ik er weer tegen kan. Nu op naar de HEMA, langs van Speelklok tot Pierement naar de Cocon. Ik smelt van de mooie, mooie jurken….

Ik was in Utrecht omdat een softbalmaatje hier naar haar studie moest. Ze heeft haar been gebroken en ik fungeerde als taxichauffeur. Eenmaal op haar kamer op de Uithof zie ik het UMC, hier liggen minder mooie herinneringen en toch…..

Zo rolde de week verder door. Langzamerhand wordt het voor onze jongste weer een verschrikkelijke tijd. De tijd van Sinterklaas ook al doen wij er hier thuis zo min mogelijk ruchtbaarheid aan geven zorgt voor veel onrust. Ook op school neemt de spanning toe, meer repetities, meer verwachtingen en dus meer ruzies, onduidelijkheden, veiligheid zoeken en een hoofd vol….. Wij proberen hier tussendoor te laveren, duidelijkheid scheppen waar we kunnen. Vooral rust houden waar de onrust toeneemt. Heel soms wilde ik dat ons kind een winterslaap kon houden om in maart of zo te ontwaken…

Dan is handwerken voor mij een prettige uitlaatklep. Ik deed weer van alles. Zoals jullie zien kwam er een klosje uit de lapjesdoos. Als ik een reisje langs de mede blogsters deed wist ik weer o ja….

Vanmiddag heb ik mijn hexagonnen quiltje met de micro stich bewerkt. Hij kan nu gequilt worden. Af en toe doe ik een steekje aan de levensboom, heel langzaam vordert het quilten.

Maar dan zien jullie de was hangen van nieuwe lapjes. Allereerst was ik gisteren geschokt. Op de Krea Doe waar ik heerlijk heb rondgestruind zag ik een quiltwinkel. Ik had nog lapjes nodig en daar waren er genoeg. Ik zocht samen met mijn mannen( DH en DS) een mooie combinatie uit. Toen gebeurde het, verbijsterd zag ik toe hoe mijn lappen werden gescheurd. Ik, niet bij machte iets te zeggen zag dit met lede ogen aan. Ik bedoel ik heb echt wel wat met lappen zeker als het voor het quilten is. Bovendien de rafels hingen er in no time bij. Misschien had ik alles moeten laten liggen, maar dat wilde ik DS niet aan doen. Voor hem ga ik een quilt maken, vandaar…. Ik heb de lapjes nu gewassen, ik bezie de randen met argwaan, ze lubberen en daarom wil ik liever niet dat er wordt gescheurd….Maar goed morgen strijken en dinsdag mag het mee om de Bargello techniek mij eigen te maken. In ja wel…Woerden. Even terug naar mijn roets en na al het werken bijtanken achter de naaimachine…

Zo was het een weekje van verleden (Utrecht) heden( mijn mooie klosje) en toekomst ( een  Bargello) De toekomst zorgt vast voor nog genoeg logjes….

Dag kleine vlinder,

Fladderend van boom naar boom.

Soms kom je in mijn gedachten,

Verdriet, pijn en angst

Maar jij laat mij dan weer zien

De waarde van dit leven.

Dag lieve kleine vlinder

fladderend van boom naar boom…..

(speciaal voor Jelena Groen 27.4.1995-10.11.2004)

Het was weer eens een druk weekje. Ik nestel me helemaal in mijn werk en  langzamerhand weet ik wat er van me verwacht wordt. Soms is het lastig om te merken dat ik dingen niet weet of kan. Maar ik probeer geduld te hebben met mezelf… Natuurlijk is het wel lastig je sociale contacten op peil te houden, al doet niet iedereen daar moeite voor naar mijn kant dus  dat is  geen hoofddoel momenteel….

Gelukkig heeft mijn creativiteit niet te lijden en kan ik weer wat mooie foto’s laten zien. Helemaal boven aan zien jullie een voor mij echte schat van een rommelmarkt bij de kerk. Normaal struikel je daar over de mensen, ik moest wel lachen dat mijn DS opmerkte; ” ‘t is niet druk mam ze hebben ook hier last van de crisis!”

Rechts boven zien jullie mijn brei/vilt werkje. Het is een grappige sjaal geworden en ik hoop volgende week bij de crea doe in Utrecht nog zo iets op de kop te tikken! De armband volgt volgende week…

Links onder zien jullie mijn Levensboom. Zoals jullie misschien nog herinneren heb ik deze bij Dorry gemaakt. Bij mijn vriendin hangt deze al te prijken aan de muur. Na een avondje bij haar thuis, dacht ik er weer aan. En ja het weer is koud genoeg om deze heerlijke quilt op de knieën ter hand te nemen.

Als laatste zie je een brödelwerkje. Het worden sokken. Echt  zo’n werkje wat ik mee kan nemen. Het was al in Mijdrecht ( geen pen verder gekomen )In Oude-Tonge ( veel pennen verder..) en in het ziekenhuis in de beroemde wachtkamer ( 1 pen verder)

Ondertussen kijk ik uit naar volgende week. Maandag naar Utrecht om iemand naar de universiteit te brengen en dan zelf heerlijk  terug mijmeren over de grachten…koffie bij Graaf Floris….de grote boekhandel…..etc etc etc…en het leuke is na een paar dagen hard werken mag ik zaterdag weer naar die geweldige stad. Dan naar de Crea Doe..

Maar eh..nu eerst weer mijn handwerkje in de hand want eh… tijd is….

Ik hoor jullie denken: “Hallo het is nog geen sinterklaas!”

Oké, jullie hebben gelijk, maar terwijl ik hier zit, suist de wind langs het huis, de regen striemt tegen het raam en de haard brand zachtjes onze voorraad houtblokjes. En ineens is het er weer dat knusse knutselgevoel. Ik denk als je hier boven kijkt je direct begrijpt wat ik bedoel….Lapjes, draadjes en patroontjes slingeren  rond op mijn favoriete plekje. Allereerst moest ik mijn huiswerk doen en ik  maakte 2 siggies. ( of zijn het nou siggys?) Eentje ging naar Anita Ameling en eentje ging helemaal naar Noorwegen. Wat ik niet laat zien is mijn werkje amicorum. Speciaal voor Joke uit Zweden…

Daarnaast kocht ik op de handwerkbeurs een wollig werkje. Het breien is niet moeilijk als je recht toe recht aan kunt, maar nu moet ik gaan vilten….mmmmm ik moet nog maar eens zien of dat wat wordt. Mijn mede huisgenoten hebben al eens meewarig een blik geworpen op die rare stukjes breisels.

En toen gisteren een dagje Biggekerke. Weer was er een gezellige dag georganiseerd. Als altijd ga ik in mijn eentje op pad. In de wetenschap dat met een club gelijkgestemden ik zo aanspraak heb. Ik weet nog goed dat ik de eerste keer aankwam bij het gebouw. Ik zag een grote groep vrouwen en dacht oeps….zal ik maar omdraaien…gelukkig toen heb ik dat niet gedaan en ook nu heb ik binnen de kortste keren aanspraak met…….jawel een bekende notabene. Ook Annie Lambrechts is van de partij en we keuvelen heerlijk over onze gezamelijke hobby. Zij heeft haar antieke quiltrand meegenomen. Prachtig om te zien, zeker omdat ik bekende stofjes weer terug zie…Ik had mijn hexagonnendekentje mee willen nemen, maar ik had geen leuke achtergrond . Ook twijfelde ik erg over hoe te quilten..Nog steeds weet ik het niet, maar een mooie achterkant heb ik nu wel, dus de rest komt ook wel..( hoop ik)

Met de rest van de dames is het goed toeven. We starten ons ochtendwerkje. Je ziet het werkje naast mijn breisel liggen, het zijn heel toepasselijk herfstblaadjes en bij de aanwezige winkel quiltshop Leur koop ik een bijpassend lapje als achtergrond. Tsja en dan kom je van zelf op de vraag: “waar ben jij momenteel mee bezig?”  :-)

Ach ja de UFO’s hebben het in elk huis erg goed zullen we maar zeggen….plots laat ik uit mijn mond vallen dat ik altijd nog graag zou gaan kantklossen. Al een aantal jaren verzamel ik de benodigdheden bij elkaar. Een leuke bezigheid en als je zo een paar jaar bezig ben, vallen de kosten ook wel mee..

De dame naast mij veert omhoog…”eh jij wil graag gaan kantklossen?’ Eh..maar heb je al een kussen? Nee die ontbreekt dus aan mijn collectie. En joepie de joepie aan het eind van de dag heb ik niet alleen een heerlijke stukje zelfgebakken appeltaart met een bakje koffie met liefde maar ook een prachtig groot en een schattig klein kussen om te kantklossen. De koning te rijk rijd ik naar huis. Mijn dag kan niet meer stuk. Kijk dat zijn nou de krentjes uit de pap voor mij.

Dus wind kom maar op! En regen, je doet me niks! Ik zit hier heerlijk huiselijk te zijn en ik beloof hierbij plechtig dat ik weer eens op visite ga bij de diverse logjes op zo’n druilerige zondag

tot logs!!!

Mijn Ds heeft zich uitgeleefd en mijn blog is weer eens opgepimpt. Ongelooflijk wat er allemaal mogelijk is. Inmiddels leer ik in rap tempo een stukje administratie. Ik moet zeggen, ik geniet met volle teugen van mijn nieuwe functie. Voorzichtig kan ik zeggen dat de computer bijna geen geheimen meer voor mij heeft….

Ondertussen heb ik alleen ’s avonds tijd voor mijn geliefde hobby handwerken. Ik ben nog altijd druk met mijn miniquiltje ik streef er naar dat deze 31 oktober klaar is dus nog even doorpezen. Vrijdag was ik op de handwerkbeurs. Helaas vond ik het persoonlijk een beetje tam allemaal. Eigenlijk geen nieuwe dingen gezien, maar ook de sfeer was niet zo knus als vorig jaar in de van Nelle fabriek. Maar ja, dat is persoonlijk. Wel nam ik een kunstig breiwerkje mee. Het moet een mooie kettingsjaal worden, dus ik ben benieuwd.

Het softballen is wel helemaal klaar voor dit seizoen. Wat heb ik genoten zaterdag!!! O ja de wedstrijden waren een bijkomstigheid, de eerste wedstrijd leek het voor mij nog wat te worden, maar de tweede was ik vooral goed in blunderen…. Maar na de barbecue…..de lichten werden opgehangen, de disco installatie geïnstalleerd en an wat aarzelende stapjes gingen de heupen los, de knieën werden genegeerd en de voeten van de vloer.  Heel even schoot het door me heen: “was ik maar 20 jaar jonger …!” Ik heb de bilspieren weer afgetraind en na een paar uur los kon ik weer voldaan naar huis. Ik kijk al weer uit naar 2010.

Als laatste ben ik druk streepjes aan het zetten. Nog 2 nachtjes slapen en ze is er weer!!!!! Ik geniet van de weblog hier te zien waarin ik dagelijks kan smullen van hun ervaringen, belevenissen, maar vooral de foto’s. Het is bizar dat je op zo’n afstand toch contact hebt met elkaar. Ik merk dat ze weer geniet want hoorde ik de eerste dagen veel, toen volgde een periode van stilte om nu weer volop sms jes te ontvangen. Dat ze een lieverd is hoef ik vast niet meer te zeggen

Zo gaat alles weer zijn gangetje in huize de Bruyn. Heel even is de rust weer wedergekeerd.

tot logs!

Het was me een weekje wel. Ik slaak maar weer eens een diepe zucht. Maar!!! en dat is het allerbelangrijkste we hebben het weer overleefd.

Allereerst moest ik dus erg hard wennen aan het idee dat DD naar Hongarije ging, nadat ik m´n moedergevoel even zijn gang liet gaan en gewoon even een potje brulde was het klaar. Knopje om, kind gaat lekker op vakantie, punt! En ze heeft het geweldig, de vliegreis was een belevenis, het gezin leuk en ze ziet, hoort proeft van alles. Het is grappig op zo´n afstand met elkaar te kletsen via de mail…

In het weekend werd er als gewoonlijk gesofbald.  Er stonden 3 wedstrijden op het programma. Tot zover niks aan de hand. De zaterdag begon.Er kwamen 6 dames opdagen. Voor een spelletje 9 tegen 9.. Oké, hier overleg daar overleg, hun coach speelde mee en we gingen aan de slag. Super sterk waren we niet, maar na bijna anderhalf uur zou de beslissing gaan vallen. Wij hadden de afsluitende slagbeurt. Een jonkie was aan slag en slaat, rent en Yes ons gelijkmakende punt stond in scoringspositie. Toen onze eigen fanatieke coach aan slag. We roepen, we gillen en met opzettelijke 4 wijd komt ook zij in scoringspositie. Zij is ons winnende punt en zij weet dit ook……En dan gebeurd het, er wordt een knoepert van een aangooifout gemaakt…..Ons jonkie stormt naar binnen en…ons winnende punt rent, rent, rent en….gaat in de aanval voor een sliding……en dan val, krak, pijn…..maar wel safe!!! We hebben gewonnen…… en onze coach….zij blijkt haar kuit en enkelbeen te hebben gebroken. We zijn als team helemaal de weg kwijt. Winnen oké, maar graag zonder brokken! Zondag spelen we weer….ons maatje is er niet in het veld bij, gelukkig zit ze er aan de kant wel bij en we doen er een tandje bij, de winst die we boeken is voor haar. Maar we hadden haar liever op haar vertrouwde en geliefde derde honk gezien.

Mijn DH had de afgelopen dagen veel om over na te denken. Zijn paden verlopen niet altijd zo gladjes. En blijkbaar zijn er mensen die het nodig vinden zijn leven tot een hel te maken. Als echtgenoot sta je erbij en kijk je ernaar. Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld. Ik heb me weer eens goed beseft hoe belangrijk mensen om me heen zijn. Hoe fijn het is als mensen met je mee denken, of je een hart onder de riem steken. En wat heerlijk als alles dan weer op zijn pootjes terecht komt. Even halen we weer opgelucht adem , we zijn weer ouder en wijzer geworden.Alhoewel als ik in de spiegel kijk ook weer een beetje grijzer!

Tussen de bedrijven door gaat ook mijn werk gewoon door. Ik wordt momenteel ingewerkt en leer me suf  over alle knopjes op de computer. Ik wist niet dat er nog zoveel mogelijkheden waren. Ik geniet wel enorm hoor. Gelukkig ken ik de andere kant van het werk dat ik doe. Ik ken de plaats van de mensen die de patiënten behandelen. Volgende week begint het dan echt, ik kijk er met gezonde spanning naar uit.

De lastige week is voorbij, heel wat traantjes zijn er weggepinkt. Heel wat keren heb ik moeten zuchten. We gaan weer dapper voort in de strijd. Weekje kom maar op!

Stilletjes zit ik hier te mijmeren. De een is naar school, hij vertrok met niet alleen een zware rugzak maar ook met lood in zijn hoofd zo moe is hij. De ander is naar Antwerpen, dartel als altijd en weer bijna volledig hersteld van Pfeiffer. Ik lees eens terug van de afgelopen maanden, wat is er veel gebeurd en gelukkig ook veel veranderd.

Toch voel ik me wel weer op de proef gesteld. Niet wat werk betreft, want dat is leuk en bovenal leerzaam. Ik merk dat ik niet mijn best doe om aardig te worden gevonden. Het voelt echt als even eruit zijn, denken aan cijfertjes en pc programma’s, apparaten die niks terug zeggen. Heerlijk! Nee, wat meer zorgen baart is onze DS. Ging het van de zomer prima met hem. Nu is de school  weer begonnen en hij doet stinkend zijn best om mee te draaien. Wat hij vooral niet wil is opvallen, apart zijn. Helaas, dit kost ongelooflijk veel energie wat hij absoluut niet heeft. Om maar te zwijgen dat je schoolprestaties ook belangrijk zijn. Omdat hij al in de picture staat valt elke 1 die hij haalt extra op. Kortom stress alom.

En toch vertrouw ik het niet, inmiddels heb ik geleerd mijn gevoel eerst te bespreken met DH. Heel wat rondjes met de hond verder besluiten we dat dit niet zo verder kan. Onze jongen tiert niet, heeft absoluut geen conditie ondanks 1x in de week training en elke zaterdag een wedstrijd. Hij wordt regelmatig niet lekker en zijn misselijkheid en hoofdpijn bevorderen nou niet echt het plezier in het leven.  Ik stuur een email naar zijn psychiater. Per omgaande komt er 1 terug. Ze is per direct gestopt met haar werk…beduusd zit ik voor de pc…Weer een ander opzoeken, weer het hele verhaal…Nee, ik trek mijn harnas aan en bel naar de organisatie. Gelukkig het harnas had ik gerust uit kunnen laten, ze hebben begrip voor de situatie en natuurlijk is het verstandig als DS zo snel mogelijk wordt gezien.

Maandag op pad, in de auto oefenen we het consult van straks. Het klinkt wellicht bizar, maar iemand van 13 jaar mag zelf zijn woordje doen en heeft al heel wat in de melk te brokkelen bij de dokter. Nou ik kan trots zijn ( was ik al ) hij verwoordt heel goed zijn klachten en als ik niet al te bezorgd wil klinken, meldt de arts dat hij DS zeer serieus neemt. Eigenlijk moeten we naar de kinderarts, zucht tsja wie gaan we dan weer nemen…. maar deze arts kan al veel voorwerk doen dus dinsdag al vroeg zitten we in het ziekenhuis om bloed te prikken. Enerzijds wordt het bijna routine voor DS, anderzijds echt lekker voelt het niet. En nu maar wachten op de uitslag…. ’s nachts kan ik het niet laten me af te vragen wat er nu weer boven mijn hoofd hangt?

Zelf gaat hij moedig voort. Blijft zijn best doen normaal te zijn, ( maar dat doet de oudste natuurlijk ook en ach doen we dat allemaal niet ?) leert zich suf op zijn manier en bezoekt trouw zijn afspraken buiten de deur. Gelukkig mag hij volgende week weer een weekendje bijkomen op de woonzorgboerderij “de Goede Zorg”. Hij kijkt er echt naar uit, terug naar de natuur, terug naar gewoon heel basic. Eten uit het hof, dieren in de wei en mensen om je heen die je begrijpen.

Ik realiseer me dat het zorgen nog niet voorbij is. Onze kinderen zijn me alles, ik probeer uit alle macht te genieten van alles wat ze me brengen. Zou alleen willen dat alles iets geruislozer verliep. Echt een grote mond of dwars gedrag is peanuts in vergelijking met de zorg voor de gezondheid van je kind, tenminste zo ervaar ik het momenteel….

De dagen rijgen zich weer heel rap aan elkaar. Vanmorgen eerst maar eens de stoelkussens van buiten in de schuur gelegd. Buiten is nu wandelen, trappen tegen bladeren en snoeien in de tuin.En o ja af en toe nog een softbalwedstrijd. Binnen geniet ik van mijn tafel en allerlei ideeën die schreeuwen om mijn aandacht.

Ook het huis vraagt of ik me actief met hem bezig wil houden, dus schoorsteenveger gebeld, boel opruimen en creatief nadenken over opruimplekken. En jippie, jippie dit weekend wordt er een ware handwerkkast gerealiseerd. Ik kan me er nog niks bij voorstellen, maar laat dat stukje denkwerk maar over aan een echte vakman Ik droom alvast over de inrichting. Eindelijk alle voor mij nuttige rommel bij elkaar. Dan hoef ik dus van de winter maar naar de B van breinaalden of eh… de Q van quilttijdschriften of eh… nou ja dat geneuzel dus.

Maar naast al deze aangename activiteiten is er een rol voor mij bijgekomen. Namelijk die van weer werkende vrouw. De eerste week begon ik toch wel weer wat onwennig aan deze taak. Gelukkig mag ik langzaam er in groeien en begin ik met halve dagen, 2x in de week. Op mijn gemakje kijk ik mee in de keuken die administratie heet. En na nu 1 1/2 week weet ik dat ik prima op mijn plekje zit. Ik weet al meer van verzekeren dan ik ooit geweten heb. En dacht ik aardig op de hoogte te zijn van computermogelijkheden, nou ik weet nog niks. Ik moet wel glimlachen om mijn collega’s. Ze kennen me eigenlijk niet, maar als ik tegen iemand verzucht dat ik nog veel moet leren maar al wel mensen in kan schrijven vraagt een van hen: “Hoe snel wilde je eigenlijk ingewerkt zijn?….” Oeps een rake opmerking en ik weet oké Ger de lat mag wel weer een beetje zakken meid.

Voor het thuisfront is het natuurlijk ook weer even wennen. Was het u vraagt wij draaien, is het nu u vraagt en je mag zelf draaien. DS die heel enthousiast is, moet er nog even iets op verzinnen waar ik ook al weer ben op die 2 dagen. Enja, bellen is natuurlijk geen optie, zolang het huis niet in de brand staat of zo. Gelukkig constateer ik bij mezelf veel meer evenwichtigheid. Ik kan hem nu zelf laten nadenken over mogelijke oplossingen voor zijn problemen. Eigenlijk ben ik daar wel trots op, want loslaten is niet echt mijn sterkste punt als moeder. DD weet daar alles van en geniet van haar vertrek binnenkort naar Hongarije. Ik zucht nog maar eens diep als ik er aan denk. Welke schoolidioot heeft dit soort veel te spannende uitstapjes toch bedacht Al duizend keer zag ik het vliegtuig crashen en potentiële jongens Hongaren zijn natuurlijk allemaal fout… Maar wees gerust ik hou mijn mond, slik en neem naast de tissues ook fisherman friends mee ( sterk spul hè) bij het uitzwaaien. Wat heerlijk dat ik hard mag werken in die weken!

Gelukkig hoef ik me ’s avonds voor de tv ook niet te vervelen. Tientallen zeshoekjes willen graag een stukje stof om zich heen, om uiteindelijk allemaal gezellig naast elkaar te eindigen. Een eenvoudig maar vooral leuk werkje. De quilts moeten nog heel even wachten, want ik wil mezelf nog niet helemaal verpesten met al een lekker dikke deken op mijn knieën. Al hoewel als je de weerberichten mag geloven komt het met dat quilten dit weekend dik in orde .  Mijn SBS, amicorum en siggies lopen momenteel heel zachtjes achter mij aan. Wees gerust de tijd is geduldig en als drie weekenden softballen voorbij is, is het buitenspelengeweest en begint het binnenvermaak!

De vorige keer schreef ik over UFO’s. Voor de niet quilters onder ons dat is een unfinished object. Maar zie hierboven. De uilenquilt waar ik in ons oude huis, temidden van alle verhuisdozen mee begon is af. Met de hand gepatched en gequilt. Ik werd natuurlijk voor gek verklaard, allemaal rechte vierkantjes dat is een flitsend karweitje voor de naaimachine. Maar wanhopig van het inpakken van mijn enorme huisraad was dit een welkome afleiding!

Inmiddels is het met dat huisraad aan het goed komen. Na 3 jaar kan ik zeggen dat ik elk plekje weer heb gezien en eindelijk van alles weg heb gedaan. Eindelijk afscheid nemen van spullen die al jaren staan te verstoffen. Oh en ik heb nog genoeg hoor, zeker als het over handwerken gaat , al komt ook daar orde in de tent als de man van mijn nicht een mooie kast komt maken. Ik ben nu al trots op ‘m;-)

Ja en dan komt er een punt dat ik denk: ‘welke uitdaging kan ik weer aan?” Mijn DS heeft zijn draai wonderwel gevonden op school, mijn DD wil heel graag haar eigen paadje bewandelen, DH werkt en ik…..? Het handwerken heeft me zeker door de afgelopen maanden heen geholpen. Ik kon me focussen op lapjes, draadjes en naalden, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan.En op het moment dat ik er aan toe ben rolt er een email over het scherm: “iets voor jou?” Een baantje bij de fysio, administratief een hele andere kant van ‘de zaak’ . Ik zie het als mijn kans om een andere richting uit te gaan dan verpleging….

Wat me nog nooit was gebeurd, komt nu. Nooit was ik zenuwachtig voor een sollicitatie, ach een beetje gezonde spanning dat wel, maar nu….Ik bezie mezelf van een afstandje en moet erg om mezelf lachen. Oh..oh…Tsja en dan wist ik natuurlijk ook wel dat ik geen 20 meer ben, geen ervaring heb en van een hogere functie kom…gaandeweg het gesprek bedenk ik me: “wat heb ik te verliezen?”

In de week die volgt denk ik goed na of ik wel weer kan en wil werken. En dan word ik uitgenodigd voor gesprek 2. Met de griep in mijn lijf vertrek ik. EN…… ik vind het fantastisch!! Zenuwachtig ben ik allang niet meer, nee, ik geniet! Ik word verantwoordelijk voor iets administratiefs, dat is heerlijk onbezorgd, drukte en stress? Nou kom een weekje mee draaien in de zorg en je weet wat drukte en stress is. Dit voelt heel relaxed.

Weer volgt een weekje gezonde spanning. Uiteindelijk merk ik dat ook als het niets wordt, de ervaring van weer op gesprek gaan goed is voor mijn zelfvertrouwen. Ik weet nu, arbeid kom maar op.

DOnderdag te midden in een winkel gaat de telefoon, ik kijk de verkoper aan en verontschuldig mij diep: deze moet ik echt even opnemen…”En ja ik ben aangenomen!!! Wow….het personeel in de winkel deelt mijn enthousiasme en begrijpt dat dit heel belangrijk voor me is.

Oké wereld ik ben er weer, ik deed al mee, maar dit voelt completer. Soms is carriere echt niet zaligmakend, ik heb geleerd dat er genoeg kleine pareltjes zijn om van te genieten. En zoals de oma van mijn man vaak zei: tel je zegeningen, tel ze 1 voor 1! Nou dit is er 1 met stip!